ही कथा फक्त एका चुकीच्या नंबरची नाही, तर दोन अनोळखी आत्म्यांच्या त्या प्रवासाची आहे, जिथे नियतीने शब्दांच्या साहाय्याने एक सुंदर घरटे विणले.
पुण्यातील त्या गजबजलेल्या आयटी पार्कमध्ये संध्याकाळचे सहा वाजत आले होते. पावसाळी ढग आकाशात दाटून आले होते आणि खिडकीबाहेर झाडांची पाने वाऱ्याने थरथरत होती. आनंद आपल्या लॅपटॉपच्या स्क्रीनकडे एकटक पाहत होता. डोळ्यांत थकवा होता, पण प्रोजेक्ट डेडलाईनमुळे हातातील काम संपायचे नाव घेत नव्हते. त्याने घाईघाईने आपला फोन उचलला. त्याला आपल्या मित्राला, सुमितला मेसेज करायचा होता.
“आज जरा उशीर होईल, वाट पाहू नकोस.”
त्याने ‘सेंड’ बटण दाबले आणि फोन बाजूला ठेवला. पण त्याला हे ठाऊक नव्हते की, घाईघाईत शेवटचा एक आकडा बदलला होता. तो संदेश सुमितला नाही, तर कोल्हापूरच्या एका शांत गल्लीत राहणाऱ्या राणीच्या फोनवर गेला होता.
राणी त्या वेळी आपल्या घराच्या गॅलरीत उभी राहून पाऊस अनुभवत होती. हातात वाफाळलेला चहाचा कप होता. अचानक फोनची व्हायब्रेशन झाली. अनोळखी नंबरवरून मेसेज होता— “आज जरा उशीर होईल.”
राणीच्या ओठांवर एक हलके हसू उमटले. तिला वाटले, कोणीतरी बिचारा कामात अडकला असेल आणि घरच्या काळजीत हा मेसेज केला असेल. तिने विचार केला, ‘दुर्लक्ष करावे’, पण मग तिला वाटले की समोरची व्यक्ती कदाचित कोणाची तरी वाट पाहत बसली असेल. तिने मोठ्या मनाने रिप्लाय केला:
“माफ करा, तुम्ही चुकीच्या नंबरवर मेसेज केला आहे. ज्यांना हा मेसेज पोहोचायला हवा, ते कदाचित तुमची वाट पाहत असतील.”
आनंदने जेव्हा हा रिप्लाय वाचला, तेव्हा त्याला आपल्या चुकीची जाणीव झाली. तो ओशाळला. पण त्या अनोळखी मुलीच्या उत्तरातील ‘समजूतदारपणा’ त्याला भावला. त्याने उत्तर दिले— “खूप सॉरी! कामाच्या गडबडीत नंबर चुकला. त्रास दिला त्याबद्दल क्षमस्व.”
बस, त्या रात्रीचा संवाद तिथेच थांबला. पण पावसाच्या थेंबांप्रमाणे, त्या शब्दांनी दोघांच्याही मनात एक छोटासा ओलावा सोडून दिला होता.
दुसऱ्या दिवशी सकाळपासून आनंदच्या डोक्यात तोच नंबर फिरत होता. त्याला वाटले, एकदा साधी विचारपूस करावी. त्याने धाडस करून मेसेज केला— “कालच्या गोंधळाबद्दल पुन्हा एकदा माफी. तुमची बोलण्याची पद्धत खूप छान वाटली. आभार!”
राणीलाही तो मेसेज वाचून संकोच वाटला नाही. तिने उत्तर दिले— “कधीकधी चुकीचे रस्तेही सुंदर ठिकाणी घेऊन जातात, तसंच कदाचित चुकीचे मेसेजही चांगल्या लोकांशी भेट घडवून आणतात.”
आणि तिथून सुरू झाला एक असा प्रवास, ज्याची कोणीच कल्पना केली नव्हती.
सुरुवातीला फक्त “शुभ सकाळ” आणि “कसा गेला दिवस” इथपर्यंत मर्यादित असलेले संभाषण हळूहळू खोल होत गेले. आनंद त्याला ऑफिसमध्ये येणारा ताण, त्याच्या करियरमधील स्वप्ने आणि लंडनला जाऊन काम करण्याची त्याची इच्छा राणीला सांगू लागला. राणी त्याला तिचे साहित्य प्रेम, तिला आवडणाऱ्या कविता आणि तिच्या लहानपणीच्या आठवणी सांगायची.
एका रात्री जेव्हा दोघेही खूप वेळ चॅट करत होते, आनंदने विचारले— “राणी, आपण एकमेकांचे फोटोही पाहिले नाहीत, तरीही मला असं का वाटतं की मी तुला वर्षानुवर्षे ओळखतोय?”
राणीने टाईप केले— “कारण चेहरा पाहण्यासाठी डोळे लागतात, पण मन ओळखण्यासाठी फक्त शब्दांची प्रामाणिकता पुरेशी असते. तू माझ्या शब्दांना ओळखलंस, माझ्या चेहऱ्याला नाही.”
तेव्हा त्या दोघांच्याही डोळ्यांतून आनंदाश्रू तराळले. ते दोघेही हजारो किलोमीटर लांब होते, पण फोनची ती निळी स्क्रीन त्यांच्या हृदयाची धडधड बनली होती.
सहा महिने उलटले होते. आता परिस्थिती अशी होती की, सकाळी उठल्यापासून रात्री झोपेपर्यंत दोघेही एकमेकांच्या संपर्कात असायचे. कधीकधी दोघे तासनतास फोनवर असायचे, पण कोणीच काही बोलायचे नाही. फक्त पलीकडून येणारा श्वासाचा आवाज आणि एक शांत समाधान.
पण आयुष्यात जेव्हा प्रेम येतं, तेव्हा परीक्षाही येतेच. राणीच्या घरी लग्नाची बोलणी सुरू झाली होती. तिने एक दिवस रडत रडत आनंदला फोन केला.
“आनंद, बाबांनी माझ्यासाठी मुलगा पाहायला सुरुवात केली आहे. मी त्यांना आपल्याबद्दल कसं सांगू? आपण तर अजून भेटलोही नाहीये.”
आनंद क्षणभर सुन्न झाला. त्याला जाणीव झाली की, आता शब्दांच्या पलीकडे जाण्याची वेळ आली आहे. त्याने पूर्ण ताकदीने म्हटले— “राणी, विश्वास ठेव. जो संदेश देवाने चुकून तुझ्यापर्यंत पोहोचवला, तो आयुष्यभर तुझ्यासोबत राहण्यासाठीच पाठवला होता. आपण भेटूया. याच रविवारी.”
रविवारी सकाळी १० वाजेची वेळ. पुण्याचं रेल्वे स्टेशन माणसांच्या गर्दीने फुललं होतं. आनंद प्लॅटफॉर्म क्रमांक ४ वर उभा होता. त्याच्या हातात गुलाबाचे फूल नव्हते, कारण त्याला वाटले की त्यांचे प्रेम बाह्य देखाव्यापेक्षा खूप मोठे आहे. त्याचे डोळे प्रत्येक ट्रेनकडे आशेने पाहत होते.
ट्रेन आली. गर्दीतून एक मुलगी बाहेर पडली. तिने साधी पांढरी कुर्ती घातली होती, खांद्यावर एक शबनम बॅग होती. तिचे डोळे कोणालातरी शोधत होते, ज्यात प्रचंड अस्वस्थता आणि प्रेम होते.
दोघेही एकमेकांपासून फक्त १० फुटांच्या अंतरावर होते. दोघांनीही फोन काढला आणि एकमेकांना कॉल केला.
आनंदच्या कानाला फोन लागला… आणि समोरून राणीच्या फोनची रिंग वाजली. दोघांच्या नजरा भिडल्या.
वेळ जणू तिथेच थांबली. स्टेशनचा आवाज, अनाऊन्समेंट, गर्दी… सगळं काही धूसर झालं. त्यांना फक्त एकमेकांच्या डोळ्यांतील आरसपानी प्रेम दिसत होतं. आनंद हळूहळू तिच्या जवळ गेला. त्याचा आवाज थरथरत होता.
“राणी…?”
राणीच्या डोळ्यांतून अश्रूंची धार लागली. तिने फक्त मान डोलावली. तिचे ओठ थरथरत होते. तिने हळूच म्हटले— “आनंद… तू अगदी तसाच आहेस, जसा मी माझ्या विचारात तुला पाहिलं होतं.”
त्यांनी एकमेकांचे हात हातात घेतले. तो स्पर्श इतका पवित्र होता की, जणू कित्येक वर्षांचा वनवास संपला होता. त्या दिवशी पुण्यातील त्या गर्दीत दोन आत्मे एक झाले होते.
लग्नाचा दिवस उजाडला. मांडव सजला होता. आनंद आणि राणी आज बोहल्यावर चढणार होते. लग्नाच्या विधीवेळी जेव्हा भटजींनी विचारले, तेव्हा आनंदने राणीच्या कानात हळूच म्हटले—
“माहित आहे का, सुमितला तो मेसेज अजूनही मिळाला नाहीये.”
राणी हसली आणि म्हणाली— “बरं झालं नाही मिळाला, नाहीतर माझ्या आयुष्याचं हे ‘अचूक’ पान कधीच लिहिलं गेलं नसतं.”
आजही त्यांच्या घराच्या भिंतीवर त्या पहिल्या ‘चुकीच्या’ मेसेजचा स्क्रीनशॉट फ्रेम करून लावलेला आहे. जो त्यांना रोज आठवण करून देतो की, कधीकधी आयुष्य आपल्याला जे हवं असतं ते देत नाही, तर जे आपल्यासाठी ‘योग्य’ असतं, ते एका चुकीच्या वळणावर आणून उभं करतं.
समाप्त.
तुम्हाला ही कथा आवडली का?
Please subscribe our youtube channel also horror stories of ghost
