एका प्रेमकथेचा शेवट: विश्वासाचा विखुरलेला आरसा The End of a Love Story: A Shattered Mirror of Faith

राम आणि शोभा एकाच कॉर्पोरेट ऑफिसमध्ये एकत्र काम करायचे. त्यांच्या दिवसाची सुरुवात एकमेकांच्या हास्याने व्हायची आणि शेवट कामाच्या गप्पांनी. हळूहळू या गप्पांमध्ये वैयक्तिक स्वप्ने, आवडीनिवडी आणि भविष्य डोकावू लागले. रामला शोभाचा खळखळून हसणारा स्वभाव मनापासून आवडायचा, तर शोभाला रामचा शांत आणि समजूतदारपणा भावला होता. तासनतास सोबत असूनही दोघांना वेळ अपुरा पडायचा. मैत्रीचं रूपांतर प्रेमात कधी झालं, हे दोघांनाही कळलं नाही.

काही महिने छान गेले, पण निसर्गाचा नियम आहे—वादळापूर्वी शांतता असते. रामला जाणवू लागलं की शोभा बदलत चालली आहे. ती आता फोनवर जास्त वेळ घालवू लागली होती. जेव्हा कधी फोनची रिंग वाजायची, तेव्हा तिच्या चेहऱ्यावर एक वेगळीच धावपळ दिसायची. ती फोन घेऊन कोपऱ्यात जायची किंवा फोन स्क्रीन खाली करून ठेवायची.
रामने अनेकदा विचार केला की विचारावं, पण “विश्वासाशिवाय प्रेम कसं?” हा विचार करून त्याने स्वतःच्याच मनाला आवर घातला. त्याला वाटायचं कदाचित घरच्यांची चिंता असेल किंवा कामाचा ताण. पण तिचं त्याच्याकडे होणारं दुर्लक्ष आता दिवसागणिक वाढत चाललं होतं.

एका पावसाळी संध्याकाळी दोघं एका शांत कॅफेमध्ये बसले होते. बाहेर पाऊस कोसळत होता आणि आत मात्र एक अनामिक शांतता पसरली होती. शोभाचं लक्ष रामच्या बोलण्यापेक्षा तिच्या फोनच्या स्क्रीनकडेच जास्त होतं. अचानक तिच्या फोनवर कॉल आला आणि तिने लगबगीने तो सायलेंट केला.
रामने आज ठरवूनच विचारलं, “शोभा, गेल्या काही दिवसांपासून तू खूप बिझी असतेस. नक्की काय चाललंय? कोणाचे फोन येतात हे?”
ती गडबडून म्हणाली, “काही नाही रे, ऑफिसचा एक जुना कलीग आहे, कामासाठी फोन करतो.”
रामच्या मनात शंकेची पाल चुकचुकली. त्याने हसण्यावारी नेत म्हटलं, “इतकं काय कामाचं आहे? थांब, आज मीच बोलतो त्याच्याशी.” त्याने सहज म्हणून फोनकडे हात नेला, आणि त्याच क्षणी पुन्हा कॉल आला. फोन ‘स्पीकर’वर कनेक्ट झाला.
समोरून एक पुरुषी आवाज आला— “प्रिय, कधी भेटणार आहोत आपण? “
ते शब्द म्हणजे रामच्या काळजावर झालेला वार होता. कॅफेमधलं संगीत त्याला ऐकू येईनासं झालं. त्याच्या पायाखालची जमीन सरकली आणि डोळ्यांतून अनपेक्षितपणे पाणी तरळलं. शोभाचा चेहरा पांढरा पडला होता. सत्य उघड झालं होतं.

रामने थरथरत्या हाताने तो फोन शोभाच्या पुढ्यात ठेवला. ती काहीतरी बोलण्याचा प्रयत्न करत होती, स्पष्टीकरण देण्याचा प्रयत्न करत होती.
“राम, ऐक तर खरं… तो फक्त मित्र आहे… माझ्या बोलण्याचा चुकीचा अर्थ काढू नकोस.”
राम शांतपणे उठला. त्याच्या चेहऱ्यावर राग नव्हता, तर एक अतीव वेदना होती. तो फक्त इतकंच म्हणाला,
“शोभा, ज्या नात्यात स्पष्टीकरण द्यावं लागतं, तिथे प्रेम आधीच संपलेलं असतं. आणि जिथे खोटं बोलावं लागतं, तिथे विश्वास कधीच उरलेला नसतो. तू मला फसवण्यापेक्षा एकदा खरं सांगितलं असतं तर कदाचित मला कमी लागलं असतं.”
तो काहीही न बोलता पावसाच्या सरींमध्ये बाहेर पडला. मागून ती हाका मारत होती, पण राम आता खूप लांब निघून गेला होता.

त्या दिवशी एका प्रेमकथेचा शेवट झाला खरा, पण एका व्यक्तीचा स्वतःवरील विश्वास पुन्हा जागा झाला. नात्यात झालेली फसवणूक ही जखमेसारखी असते, ती भरून येते पण वण कायम राहतो. रामने पुन्हा कधीच मागे वळून पाहिले नाही. त्याने स्वतःला सावरलं, कारण त्याला उमजलं होतं की— ज्याला तुमची किंमत नाही, त्याच्यासाठी अश्रू ढाळणं म्हणजे स्वतःचा अपमान आहे.

आयुष्यात कोणावरही जीवापाड प्रेम करा, पण आपल्या प्रेमाचा कोणाला ‘फायदा’ घेऊ देऊ नका. विश्वास हा काचेसारखा असतो, एकदा तडा गेला की तो जोडता येतो, पण त्यातल्या भेगा कायम दिसतात. निखळ प्रेम आणि विश्वास या एकाच नाण्याच्या दोन बाजू आहेत.