एका अथांग आणि घनदाट जंगलाच्या कुशीत संतोष नावाचा एक मुलगा आपल्या कुटुंबासह राहायचा. चोहोबाजूंनी उंच झाडे, खळाळणारे झरे आणि पक्षांचा किलबिलाट असतानाही संतोषला मात्र मनातून थोडी उणीव भासायची—खेळायला कोणीतरी मित्र असावा असं त्याला नेहमी वाटायचं.
एके दिवशी रानात लाकडे वेचताना संतोषसमोर अचानक एक महाकाय वाघ येऊन उभा ठाकला. घाबरून पळण्याऐवजी संतोष स्थिर उभा राहिला. वाघाच्या डोळ्यांत क्रूरता नव्हती, तर एक प्रकारची ओढ होती. वाघ चक्क माणसाच्या आवाजात बोलला, “बाळा, तू माझ्याशी मैत्री करशील? मला तुझ्यासारखा निरागस मित्र हवा आहे.” संतोषचा आनंद गगनात मावेना, त्याने हसत हसत वाघाचा पंजा आपल्या हातात घेतला.
त्या दिवसापासून संतोष आणि वाघाची मैत्री अभेद्य झाली. वाघ त्याला पाठीवर बसवून जंगलाची सफर घडवायचा, तर संतोष आपल्या घरून आणलेली भाकरी वाघाला प्रेमाने भरवायचा. वाघाने संतोषला आपल्या गुहेत नेऊन त्याच्या कुटुंबाशी—त्याची वाघीण आणि दोन गोंडस पिल्लांशी ओळख करून दिली.
लबाड लांडग्याचा प्रवेश
त्याच जंगलात एक लबाड आणि मत्सरी लांडगा राहायचा. त्याला वाघाची ताकद आणि संतोषची बुद्धी या जोडीचा खूप हेवा वाटायचा. त्याला मनोमन जंगलाचा राजा बनायचे होते, पण वाघ वाटेत मोठा अडथळा होता.
एके दिवशी लांडगा लाडीगोडी लावत संतोषजवळ आला आणि म्हणाला, “काय संतोष, मलाही तुमच्या खेळात सामील करून घेणार का? मलाही तुमच्यासारखा प्रामाणिक मित्र हवा आहे.” संतोषने मोठ्या मनाने वाघाची परवानगी घेतली आणि लांडग्याला आपल्या गटात सामील करून घेतले. पण लांडग्याच्या मनात मात्र कपटाचे विष कालवलेले होते.
संकट आणि शौर्य
एके दुपारी सगळेजण लपाछपी खेळत होते. लबाड लांडग्याने संधी साधली. जेव्हा वाघ आणि वाघीण लांब गेले होते, तेव्हा लांडगा गुपचूप पिल्लांच्या मागे गेला. त्याने आपल्या टोकदार दातांनी पिल्लांना इजा करायला सुरुवात केली. पिल्लांचा केविलवाणा आवाज ऐकताच संतोष तिकडे धावला.
संतोषला पाहताच लांडगा डरकाळी फोडून म्हणाला, “मूर्ख मुला, तुला काय वाटलं मी तुमचा मित्र आहे? मी तर फक्त वाघाचा काटा काढण्यासाठी ही मैत्रीचं सोंग रचलं होतं. आज या पिल्लांना संपवून मी वाघाला हतबल करेन!”
संतोष घाबरला नाही. त्याने प्रसंगावधान राखले आणि खिशातून एक शिट्टी काढून जोरात वाजवली—जी त्याने आणि वाघाने धोक्याच्या वेळी खुण म्हणून ठरवली होती. शिट्टीचा आवाज ऐकताच वाघ विजेच्या वेगाने तिथे पोहोचला. संतोषने लांडग्याचा सगळा बनाव वाघासमोर उघड केला.
वाघाचा अवतार रुद्रासारखा झाला होता. त्याने एकाच गर्जनेत लांडग्याला आसमान दाखवले आणि त्याला जंगलाबाहेर पिटाळून लावले. लांडगा आपला जीव वाचवण्यासाठी शेपूट घालून कायमचा पळून गेला.
निष्कर्ष
वाघाने संतोषला आपल्या मिठीत घेतले आणि त्याचे डोळे पाणावले. तो म्हणाला, “संतोष, तू केवळ माझा मित्र नाहीस, तर आज तू माझ्या कुटुंबाचा रक्षक झाला आहेस. खरी मैत्री तीच, जी संकटाच्या काळात ढाल बनून उभी राहते.”
त्यानंतर संतोष आणि तो वाघ कोणत्याही भीतीशिवाय त्या जंगलात सुखाने राहू लागले.
गोष्टीचे तात्पर्य:
खऱ्या मित्राची ओळख संकटाच्या वेळीच पटते. तसेच, गोड बोलणाऱ्या कपटी लोकांपासून नेहमी चार हात लांब राहावे.
Please subscribe our youtube channel also Horror Stories of Ghost
