एके दिवशी खेळता खेळता कोमल गावाशेजारच्या घनदाट जंगलात शिरली. पक्षांचा किलबिलाट आणि वाऱ्याची झुळूक यांचा आनंद घेत असतानाच, तिला अचानक एक गूढ आवाज ऐकू आला. तो आवाज एका अवाढव्य झाडाकडून येत होता! ते झाड कोमलला जणू साद घालत होते. कोमल प्रचंड घाबरली आणि तिथून पळत सुटली. त्या रात्री तिला झोप लागली नाही; झाड कसं काय बोलू शकतं, हाच विचार तिच्या मनात घोळत होता.
दुसऱ्या दिवशी तिने मनाचा हिय्या केला आणि पुन्हा त्या झाडापाशी गेली. तिने हळूच विचारले, “तू कोण आहेस?” झाडातून आवाज आला, “तुझं नाव काय आहे?” कोमल दचकली, थोडी मागे सरकली, पण या वेळी ती पळाली नाही. तिने धैर्याने उत्तर दिले, “माझं नाव कोमल आहे, मी जवळच्याच गावात राहते. पण तू झाड असून कसं बोलू शकतोस?”
ते झाड हळूच हसले आणि म्हणाले, “बाळा, मी एक जादूचे झाड आहे. मी फक्त बोलूच शकत नाही, तर चालूही शकतो आणि तुला हवी ती गोष्ट देऊ शकतो.” कोमलचा विश्वास बसेना, तेव्हा झाडाने आपल्या फांद्या झटकल्या आणि रसाळ, टपोरे आंबे खाली पडले. कोमलने आनंदाने ते आंबे घरी नेले. जेव्हा आईने विचारले, “कोमल, हे आंबे कोठून आणले?” तेव्हा ती म्हणाली, “हे माझ्या नवीन मित्राने दिले आहेत!”
अशा प्रकारे कोमल आणि त्या जादूच्या झाडाची मैत्री घट्ट होत गेली. झाड तिला हवं ते द्यायचं आणि कोमल तासन् तास त्या झाडाशी गप्पा मारायची.
थरारक वळण (The Thrill Begins…)
पण एके दिवशी जंगलात शांतता नव्हती. कुऱ्हाडींचा धारदार आवाज जंगलात घुमू लागला. काही निर्दयी लाकूडतोडे त्या झाडापाशी पोहचले. त्या झाडाला पाहून त्यांच्या डोळ्यात हाव निर्माण झाली. ते झाड कापण्यासाठी त्यांनी कुऱ्हाडी उगारल्या. हे पाहून झाडाला रडू कोसळले. कोमल धावतच तिथे पोहचली, तिला आपल्या मित्राचे अश्रू सहन झाले नाहीत.
तिने लाकूडतोड्यांना अडवण्याचा प्रयत्न केला, पण त्यांनी तिला धक्का देऊन बाजूला केले. कोमलने पाहिले की ते लोक झाडावर घाव घालणारच आहेत, तितक्यात तिने एक धाडसी निर्णय घेतला. ती धावत गेली आणि त्या विशाल झाडाच्या खोडाला घट्ट बिलगली (Chipko Movement)!
“जर हे झाड कापायचे असेल, तर आधी तुम्हाला माझ्यावर वार करावा लागेल!” कोमल ओरडून म्हणाली. तिच्या आवाजात इतकी जिद्द आणि डोळ्यात इतकी आग होती की लाकूडतोडे जागीच थबकले. कोमलच्या ओरडण्याने गावकरी आणि तिचे आई-बाबा तिथे जमा झाले. कोमलने सर्वांना ओरडून सांगितले, “हे झाड फक्त लाकूड नाही, तो माझा मित्र आहे! हे आपल्याला फळे देते, सावली देते आणि श्वास घेण्यासाठी हवा देते. याला मारणे म्हणजे स्वतःला मारण्यासारखे आहे!”
कोमलचा हा प्रसंग पाहून आणि झाडाप्रती तिचे प्रेम पाहून लाकूडतोड्यांच्या हातातील कुऱ्हाडी गळून पडल्या. त्यांना आपल्या चुकीची जाणीव झाली आणि ते तिथून निघून गेले. अशा प्रकारे कोमलने आपल्या जीवाची पर्वा न करता आपल्या मित्राचे म्हणजेच त्या ‘जादूच्या झाडाचे’ प्राण वाचवले.
तात्पर्य:
