ते दोघेही एकाच महाविद्यालयात शिकत होते. कॉलेजमध्ये सर्व श्रीमंत घरची मुले-मुली येत असल्याने, त्यांच्यात कधीच बोलणे झाले नाही. तिने कधी त्याच्याकडे साधे वळूनही पाहिले नव्हते. तो दिसायला तसा साधारणच होता, पण त्याची परिस्थिती मात्र बेताची होती. एका गरीब कुटुंबातील मुलगा, जो स्वतः काम करून आपले शिक्षण पूर्ण करत होता. इयत्ता बारावीत ते एकाच वर्गात होते. ती अभ्यासात आणि सौंदर्यात, प्रत्येक गोष्टीत अव्वल होती. कॉलेजला येता-जाता तिने त्याला कधी नोटीससुद्धा केले नाही.
परिस्थितीमुळे त्याला ‘फर्स्ट इयर’ला नियमित कॉलेजला जाणे शक्य नव्हते. त्याने ॲडमिशन घेतले खरे, पण तो आता फक्त परीक्षेच्या वेळीच कॉलेजला जायचा. तिथेच त्याला तिची झलक दिसायची, पण संवादाची संधी कधीच मिळाली नाही. तो एका दुकानात काम करून आपल्या कुटुंबाचा गाडा ओढत होता. अशातच दुसऱ्या वर्षाची परीक्षा आली. कामाचा व्याप आणि अभ्यासासाठी नसलेला वेळ यामुळे तो दोन विषयांत नापास झाला. त्याच्याकडे कोचिंग लावायलाही पैसे नव्हते. दुसरीकडे रोहिणी यशस्वीपणे पुढे जात होती.
अखेर तो फायनल इयरला पोहोचला, पण त्याचे दोन विषय अजूनही बाकी होते. तिची पदवी पूर्ण झाली होती आणि हा मात्र अजूनही सप्लीमेंटरी परीक्षा देत होता. वर्ष उलटले, त्यांचा कोणताही संपर्क आला नाही. तो आता एका कॉम्प्युटरच्या दुकानात कामाला लागला होता.
एके दिवशी अचानक ती त्याच दुकानात आली. तिला पाहताच त्याच्या हृदयाची धडधड पुन्हा वाढली. तो जणू मंत्रमुग्ध झाला, त्याला काय बोलावे हेच सुचेना. ती तिच्या भावासोबत काही नोट्सची प्रिंट काढायला आली होती. त्यांच्यात मोजकेच बोलणे झाले, पण त्याच्या काळजात मात्र वादळ उठले होते. काम झाले आणि ती निघून गेली.
त्या रात्री तो पूर्णपणे हरवून गेला होता. कॉलेजचे ते दिवस, तिची ती छबी त्याच्या डोळ्यांसमोर फिरत होती. तो खूप आनंदी होता, कारण आज ती पहिल्यांदा त्याच्याशी बोलली होती. त्या उत्साहाच्या भरात त्याने तिला इंटरनेटवर फ्रेंड रिक्वेस्ट पाठवली. नशिबाने ती रिक्वेस्ट त्याच रात्री मान्य झाली! त्याला स्वतःच्या डोळ्यांवर विश्वास बसत नव्हता. त्याने धाडस करून तिला ‘Hi’ असा मेसेज केला आणि प्रतिसादात तिकडूनही ‘Hello’ आले. रात्री ८ वाजता सुरू झालेले ते बोलणे रात्री १२ वाजेपर्यंत चालले. त्यांनी एकमेकांची विचारपूस केली, कॉलेजच्या आठवणींना उजाळा दिला.
त्या रात्री त्याच्या डोळ्यांत एक वेगळीच चमक होती. ज्या मुलीवर त्याने पाच वर्षांपासून प्रेम केले, तिच्याशी आज तो दोन तास बोलला होता. दुसऱ्या दिवशी सकाळी उठल्या उठल्या त्याने तिला ‘Good Morning’ चा मेसेज केला. हळूहळू ही मैत्री वाढू लागली आणि ते दिवसभर एकमेकांशी बोलू लागले.
एके दिवशी तो तिला म्हणाला, “मला तुला काहीतरी सांगायचे आहे.” तिनेही “बोल ना” म्हणून दाद दिली. कदाचित तिला अंदाज आला होता, पण तो घाबरला आणि त्याने विषय बदलला. त्याला भीती वाटत होती की जर त्याने प्रेम व्यक्त केले आणि तिने नकार दिला, तर ही सुंदर मैत्रीही संपून जाईल. पण न बोलता राहणेही आता अशक्य होते.
शेवटी जे होईल ते होईल, असा विचार करून त्याने तिला मेसेज केला, “ऐक ना, मला एक प्रॉमिस हवंय. मी जे सांगेन ते तुला आवडलं नाही तरी तू माझी मैत्री तोडणार नाहीस.” तिने हसून होकार दिला. मग त्याने मनातील भावनांना वाट करून दिली. “रोहिणी , बारावीपासून तू मला खूप आवडतेस. कधी तुझ्याशी बोलता येईल असं वाटलं नव्हतं, पण आज सांगतोय—माझं तुझ्यावर जीवापाड प्रेम आहे. मला माझं संपूर्ण आयुष्य तुझ्यासोबत घालवायचं आहे. I Love You.”
मेसेज टाकला आणि त्याचे श्वास जणू थांबले. तिने मेसेज पाहिला, पण काहीच उत्तर दिले नाही. ती ऑफलाईन गेली. तो रात्रभर अस्वस्थ होता. दुसऱ्या दिवशी सकाळी जेव्हा तिने मेसेज केला, तेव्हा त्याच्या पायाखालची जमीनच सरकली. तिने लिहिले होते— “I Love You Too.”
एका राजकन्येसारखी भासणारी रोहिणी आणि सायकलवर फिरणारा हा सामान्य मुलगा! त्याच्या आनंदाला पारावार उरला नाही. त्यांनी नंबर शेअर केले, फोनवर तासनतास बोलणे सुरू झाले. दोघेही घरापासून लपून एकमेकांना वेळ देऊ लागले. ती कधी ग्राहक बनून त्याच्या दुकानात यायची, तर कधी दोघे चोरून भेटायचे. महिनाभरानंतर त्यांनी एका कॅफेमध्ये भेटायचे ठरवले. तिथे त्याने तिचा हात हातात घेतला, ती लाजत होती पण तिने हात बाजूला केला नाही. ते दोघेही त्या क्षणात हरवून गेले होते.
काही दिवसांनी तिलाही नोकरी लागली. आता त्याला जाणवू लागले की आयुष्यात स्थिर होण्यासाठी आपल्याला काहीतरी मोठे करावे लागेल. त्याने पुण्याला जाऊन नोकरी करण्याचा निर्णय घेतला. ती त्याला बस स्टँडवर सोडायला आली होती. लांबूनच एक गोड हास्य देऊन तिने त्याला निरोप दिला. पुण्यात त्याला कॉल सेंटरमध्ये नोकरी मिळाली. सुरुवातीच्या काळात तिने त्याला आर्थिक मदतही केली.
दिवाळीला तो गावी आला. त्यांनी एकत्र शॉपिंग केली, गाडीवर मनसोक्त फिरले. दोन वर्षे प्रेमात कशी निघून गेली, हे समजलेच नाही. पुन्हा गावी येऊन स्वतःचे कॉम्प्युटरचे दुकान टाकावे, असा विचार करून तो गावी परतला आणि व्यवसाय सुरू केला.
मात्र, नियतीच्या मनात काहीतरी वेगळेच होते. तिच्या घरी लग्नाची बोलणी सुरू झाली होती. एके दिवशी ती म्हणाली, “मी मामाच्या गावाला जातेय, दोन-तीन दिवस फोन करू नकोस.” चार दिवस झाले, पाच दिवस झाले… तिचा फोन लागेना. तो अस्वस्थ झाला, त्याला रागही येत होता. शेवटी त्याने तिच्या मैत्रिणीला विचारले, तेव्हा जे ऐकले त्याने त्याच्या जगाचा अंत झाला. तिचे लग्न चार दिवसांपूर्वीच पार पडले होते!
तो सुन्न झाला. ज्या स्वप्नांना त्याने दोन वर्षे जपले होते, ती एका क्षणात विखुरली गेली होती. अनेक दिवसांनी तिचा फोन लागला, तेव्हा ती पूर्णपणे बदलली होती. ती फक्त इतकेच म्हणाली, “मी आई-वडिलांच्या मर्जीने लग्न केले आहे. आता प्लीज मला कधीच फोन करू नकोस.”
त्या रात्री तो खूप रडला. त्याला उमजले की प्रेमात फक्त भावना असून चालत नाही, तर ते प्रेम टिकवण्यासाठी तुमच्याकडे पैसा आणि चांगली परिस्थिती असणेही तितकेच गरजेचे आहे. त्याने ते गाव सोडले आणि पुन्हा पुण्याच्या दिशेने निघाला… एका अधुऱ्या प्रेमाची जखम काळजात घेऊन.
Please subscribe our youtube channel also Horror Stories of Ghost
