काही आठवणी काळाच्या ओघात पुसल्या जातात, पण काही आठवणी रक्ताच्या डागासारख्या मनावर कायमच्या कोरल्या जातात. आजही जेव्हा पाऊस पडतो आणि रात्रीच्या शांततेत लांबून कुठल्यातरी रेल्वेचा हॉर्न ऐकू येतो, तेव्हा माझ्या अंगावर सरसरून काटा येतो. ती रात्र… तो पाऊस… आणि तो कधीही न सापडलेला माझा मित्र अजय! ही केवळ गोष्ट नाही, तर माझ्या आयुष्यातील सर्वात भयाण सत्य आहे.Horror Story of Railway Station

प्रकरण १: प्रवासाची ती सुखावह पण गूढ सुरुवात Horror Story of Railway Station

सहल संपवून परतीचा प्रवास नेहमीच थोडा थकवणारा असतो, पण आम्ही चौघे मित्र—मी, समीर, राहुल आणि अजय—खूप आनंदात होतो. गोव्याच्या समुद्रकिनाऱ्यावर घालवलेले ते सोनेरी दिवस आठवत आम्ही ट्रेनच्या डब्यात गप्पा मारत होतो. आमचा डबा रेल्वेच्या अगदी शेवटच्या टोकाला होता. रात्रीचे दोन वाजत आले होते आणि डब्यातले बाकीचे मोजकेच प्रवासी गाढ झोपेत होते. बाहेर पावसाने जोर धरला होता. खिडकीच्या काचेवर आदळणाऱ्या थेंबांचा आवाज एखाद्या अस्वस्थ संगीतासारखा वाटत होता.

अचानक, एका मोठ्या धक्क्यासह गाडीचा वेग कमी झाला. लोखंडी चाकांचा रुळांवर घासल्याचा तो करर्कश्श आवाज शांत झाला आणि गाडी थांबली. आम्ही खिडकीतून बाहेर पाहिलं, पण बाहेर फक्त घनदाट झाडी आणि काळोख दिसत होता. “कोणतं स्टेशन आहे हे? सिग्नल नसावा कदाचित,” राहुलने खिडकीची काच खाली करत विचारलं.

बाहेर एक जुनाट, अर्धवट कोसळलेला प्लॅटफॉर्म दिसत होता. तिथले पिवळे दिवे एखाद्या मरणासन्न माणसाच्या डोळ्यांसारखे मिणमिणत होते. आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, स्टेशनवर एकही माणूस नव्हता. ना कुणी प्रवाशी, ना कुणी रेल्वे कर्मचारी. स्टेशनचं नाव असलेला बोर्ड इतका गंजला होता की त्यावर फक्त रक्तासारखे लाल डाग दिसत होते.

प्रकरण २: जेव्हा शांतता ओरडू लागली…Horror Story of Railway Station

“चला यार, जरा बाहेर जाऊन बघूया काय झालंय ते,” अजय उत्साहाने म्हणाला. खरं तर मला आणि राहुलला खाली उतरायची अजिबात इच्छा नव्हती. तिथलं वातावरण खूपच अस्वस्थ करणारं होतं. पण अजयचा हट्ट आणि समीरची साथ यामुळे आम्ही चौघेही त्या ओसाड प्लॅटफॉर्मवर उतरलो.

खाली उतरताच जाणवलं की तिथली हवा खूप थंड आणि जड होती. पावसाचा आवाज तिथे विचित्र घुमत होता. आम्ही प्लॅटफॉर्मवर चालू लागलो. तिथे एका बाजूला काही जुने, गंजलेले मालगाडीचे डबे उभे होते. त्या डब्यांवरून पाणी गळत होतं आणि वारा सुटला की त्यांचे दरवाजे ‘कॅर्रर्र…’ असा आवाज करत हलत होते.

“मी जरा बाथरूमला जाऊन येतो, खूप वेळ झालाय,” अजय म्हणाला आणि तो प्लॅटफॉर्मच्या त्या टोकाला गेला जिथे अंधार जास्त होता. आम्ही एका बाकावर बसलो. १० मिनिटं झाली, अजय परतला नाही. १५ मिनिटं झाली, तरी त्याचा पत्ता नव्हता. आम्ही त्याला हाका मारायला सुरुवात केली— “अजय! ए अजय! लवकर ये रे, ट्रेन सुटेल!” पण उत्तरादाखल फक्त पावसाचा आवाज येत होता.

प्रकरण ३: गायब होण्याचा तो सिलसिला Horror Story of Railway Station

समीरला काळजी वाटू लागली. “मी बघून येतो त्याला, कदाचित पाणी नसेल तिथे,” असं म्हणून समीर अजयच्या दिशेने निघाला. आम्ही त्याला थांबवणार होतो, पण तो अंधारात झपाट्याने नाहीसा झाला. आता फक्त मी आणि राहुल उरलो होतो. अचानक, प्लॅटफॉर्मवरचा एक दिवा जोरात फडफडला आणि विझला. आता तिथे फक्त आमच्या मोबाईलचा टॉर्चच काय तो आधार होता.

“राहुल, मला काहीतरी विचित्र वाटतंय. आपण डब्यात परत जायला हवं,” मी थरथरत म्हणालो. तितक्यात आम्हाला त्या बाजूने एक जोरात ओरडण्याचा आवाज आला. तो समीरचा आवाज होता! आम्ही दोघेही जीवाच्या आकांताने त्या दिशेला धावलो. बाथरूमजवळ पोहोचलो तर तिथे कुणीच नव्हतं. जमिनीवर अजयची पाण्याची बाटली पडली होती, पण ती रिकामी नव्हती, त्यातून पाणी अजूनही सांडत होतं. जणू काही सेकंदांपूर्वीच ती तिथे कुणीतरी टाकली असावी.

आमच्या काळजात धडधड वाढली. आम्ही त्या गंजलेल्या मालगाडीच्या डब्यांकडे गेलो. तिथे एका डब्याचा दरवाजा थोडा उघडा होता. टॉर्चचा उजेड आत टाकताच आमची बोबडी वळली.

प्रकरण ४: डब्यातील ते भयानक दृश्य

डब्याच्या एका कोपऱ्यात समीर बसला होता. पण तो सामान्य दिसत नव्हता. त्याचे डोळे पूर्णपणे पांढरे पडले होते आणि तो स्वतःच्या नखांनी स्वतःचा हात ओरबाडत होता. त्याच्या तोंडातून लाळ गळत होती. “समीर! समीर! काय झालं तुला? अजय कुठे आहे?” मी त्याला जोरात हलवून विचारलं.

समीरने हळूहळू आपली मान वर केली. त्याच्या चेहऱ्यावरची भीती पाहून आमचं रक्त गोठलं. त्याने थरथरणारा हात समोरच्या अंधाऱ्या कोपऱ्याकडे दाखवला. तिथे भिंतीवर रक्ताने काहीतरी लिहिलं होतं, पण ते वाचण्याआधीच तिथून एक लांब, काळी सावली वेगाने भिंतीवरून सरकत गेली. ती सावली मानवी नव्हती—तिचे हात प्रमाणाबाहेर लांब होते आणि तिच्या हालचालीत एक अघोरीपणा होता.

“तो… तो अजयला घेऊन गेला! वर… वर पहा!” समीर ओरडला. आम्ही वर पाहिलं, पण तिथे फक्त डब्याचं छत होतं. पण त्या छतावरून रक्ताचे काही थेंब राहुलच्या चेहऱ्यावर पडले. जेव्हा आम्ही टॉर्च वर केला, तेव्हा तिथे अजयचं जॅकेट टांगलेलं होतं… पण अजय नव्हता!

प्रकरण ५: कधीही न संपलेला थरार

इतक्यात रेल्वेचा हॉर्न वाजला. गाडी सुरू झाली होती! आम्ही समीरला ओढत डब्यातून बाहेर काढलं आणि धावत आमच्या ट्रेनच्या दिशेने गेलो. राहुल आणि मी समीरला पकडून धावलो आणि कसाबसा धावत्या ट्रेनमध्ये चढलो.

आम्ही जेव्हा डब्यात आलो, तेव्हा समीर रडत होता. “त्याने मला पाहिलं… त्याने मला सोडलं पण अजयला त्याने त्या भिंतीत ओढून घेतलं!” तो ओरडत होता. आम्ही पुढच्या मोठ्या स्टेशनवर आरडाओरडा केला, पोलिसांना बोलावले. पोलिसांनी त्या ठिकाणी तपास केला, पण धक्कादायक माहिती समोर आली—रेल्वेच्या रेकॉर्डमध्ये त्या संपूर्ण मार्गावर गेल्या ५० वर्षात असं कोणतंही स्टेशन किंवा प्लॅटफॉर्म अस्तित्वातच नव्हतं!

ज्या ठिकाणी आम्ही उतरलो होतो, तिथे फक्त दाट जंगल आणि एका जुन्या अपघाताचे अवशेष होते. अजय कधीच सापडला नाही. त्याला कुणी नेलं? ती सावली कोण होती? ते स्टेशन कसं काय दिसलं? या प्रश्नांची उत्तरं आजही मिळालेली नाहीत.

कथेचे सार: काय शिकलो?

१. सावधानता: प्रवासात कधीही अनोळखी आणि निर्जन ठिकाणी उत्साहाच्या भरात उतरू नका.

२. निसर्गाची गुपिते: जगात अशा काही जागा आहेत ज्या ‘पॅरलल युनिव्हर्स’ किंवा ‘टाइम लूप’ मध्ये अडकलेल्या असतात, जिथे मानवी बुद्धी चालत नाही..

या प्रकारच्या कथा वाचा क्लिक करा: “सुदेशा – जो अधूरी मरी थी” Horror stories of ghost

स्वामी समर्थांची कृपा: एक थरारक प्रवास

अशाच भुतांच्या गोष्टींसाठी आमच्या youtube channel ला subscribe करा Horror Stories of Ghost