स्वामी समर्थांची कृपा: एक थरारक प्रवास

मी तेव्हा पुण्यात वास्तव्यास होतो. आम्ही चार मित्र एकाच खोलीत रूम करून राहायचो. एका रात्री साधारण १० च्या सुमारास, माझा मित्र शशांक याला त्याच्या घरून फोन आला—त्याच्या बाबांची तब्येत अचानक खालावली होती. सोलापूरला जाण्यासाठी इतक्या रात्री कोणतीही बस किंवा खासगी वाहन मिळणे कठीण होते. मित्राची व्याकुळता पाहून आम्ही निर्णय घेतला की माझ्या CD Deluxe बाईकनेच सोलापूर गाठायचे.
रात्रीच्या त्या किर्रर्र अंधारात, मनात धाकधूक असतानाच आम्ही ३५० रुपयांचे पेट्रोल टाकले आणि सोलापूरच्या दिशेने निघालो. पहाटे ३ ते ४ च्या दरम्यान आम्ही घरी पोहोचलो. सुदैवाने, तोपर्यंत बाबांची तब्येत थोडी सुधारली होती. दोन तास विश्रांती घेऊन, सकाळी फ्रेश झाल्यावर आम्ही अक्कलकोटला स्वामींच्या दर्शनासाठी जायचे ठरवले. अक्कलकोटला स्वामींचे दर्शन घेतले, तिथून तुळजापूरला गेलो. तिथे खूप गर्दी असल्याने बाहेरूनच दर्शन घेऊन आम्ही नळदुर्गचा किल्ला पाहायला गेलो. संध्याकाळी शशांकच्या बहिणीकडे जेवण करून आम्ही पुन्हा पुण्याच्या प्रवासाला निघालो.
खरा थरार इथून सुरू झाला…
रात्रीचे ८-९ वाजले होते. आदल्या रात्रीपासून डोळ्याला डोळा लागला नव्हता, दिवसभर गाडी चालवून अंग मोडून आले होते. गाडी सुरू करतानाच शशांकने मला सावध केले होते, “हा रस्ता थोडा विचित्र आहे, इथे लूटमारीच्या घटना घडतात. कोणीही हात दाखवला तरी गाडी थांबवू नकोस.”
मी गाडी चालवत होतो आणि थकलेला शशांक मागे बसून झोपी गेला. तास-दोन तास गाडी चालल्यावर मला अचानक जाणवू लागले की, आम्ही त्याच-त्याच रस्त्यावरून पुन्हा पुन्हा फिरतोय का? मी शशांकला उठवून विचारले, पण तो सुस्तीत होता, त्याने “काही नाही” म्हणून पुन्हा डोळे मिटले.
काही अंतरावर गेल्यावर मला एक माणूस दिसला—अंगात पांढरा पेहराव आणि हातात ‘बुलेट’ गाडी. इतक्या निर्जन रस्त्यावर या वेळी हा माणूस काय करतोय, हे मला कळेना. मी गाडीचा वेग वाढवला, तर तोही माझ्या बरोबरीने गाडी चालवू लागला. मी घाबरलो होतो. मी वेग आणखी वाढवला, पण तो बुलेटस्वार माझ्याशी जणू स्पर्धा करत होता. तो सतत माझ्याकडे रोखून पाहत होता.
शेवटी भीती अनावर झाली आणि मी शशांकला कोपराने जोरात धक्का मारून उठवले— “शशांक, उठ! बघ कोणतरी आपल्या मागे लागलंय!”
शशांक खडबडून जागा झाला. अवघ्या दोन-तीन सेकंदात त्याने मागे वळून पाहिले आणि विचारले, “कुठे आहे? इथे तर कोणीच नाहीये!”
मी स्तब्ध झालो. जो माणूस गेल्या काही मिनिटांपासून माझ्या अगदी शेजारी होता, तो दोन सेकंदात कुठे गायब झाला? तिथे दूरदूरपर्यंत कोणीच नव्हते. शशांक जो नेहमी अतिशय नीटनेटका राहायचा, तो त्या रात्री अजब वागत होता. एका पेट्रोल पंपावर आम्ही थांबलो, तर तो तिथेच जमिनीवरच्या धुळीत झोपला. मला खूप भीती वाटत होती, पण मी गप्प राहिलो.
पुन्हा प्रवासाला लागलो. अचानक शशांकने माझ्या खांद्यावर हात ठेवला आणि एका अतिशय जड, भीतीदायक आवाजात विचारले— “काय रे, कुठे आहोत आपण?” तो आवाज शशांकचा वाटतच नव्हता. माझे हातपाय लटलटू लागले. कसाबसा धीर धरून मी गाडी चालवत राहिलो. २-३ किलोमीटरवर एक हॉटेल दिसल्यावर मी गाडी थांबवली आणि त्याला तोंडावर पाणी मारायला लावले. थोड्या वेळाने जेव्हा त्याला विचारले, तेव्हा त्याला आधीच्या कोणत्याही गोष्टी आठवत नव्हत्या.
सकाळी ८-९ च्या दरम्यान आम्ही पुण्यात रूमवर पोहोचलो. तेव्हा एक गोष्ट लक्षात आली— जाताना ३५० रुपयांत पोहोचलो होतो, पण येताना १००० रुपयांचे पेट्रोल लागले. जो प्रवास ३-४ तासांचा होता, तो पार करायला आम्हाला १०-१२ तास लागले!

रूमवर बसून शांतपणे विचार केल्यावर आम्हाला उमजले की, त्या रात्री आम्ही कोणत्या तरी अदृश्य आणि नकारात्मक शक्तीच्या विळख्यात होतो. पण आमच्याकडे अक्कलकोटच्या मंदिरातून आणलेली स्वामींच्या प्रसादाची फुले होती. स्वामींच्या त्याच कृपाप्रसादामुळे त्या रात्री आम्ही एका मोठ्या संकटातून सुखरूप बाहेर पडलो.
“भिऊ नकोस, मी तुझ्या पाठीशी आहे” या स्वामींच्या उक्तीचा अनुभव आम्ही त्या रात्री प्रत्यक्ष घेतला.